Бесплатный хостинг

Поэты
Аврутин Анатолий
Белянин Андрей
Боброва Юлия
Бондаренко Жанна
Буравкин Геннадий
Виноградова Мария
Вольский Сергей
Гумилёв Николай
Есенин Сергей
Жукович Василь
Климович Игорь
Козлова Ирина
Мазаник Александр
Медведский Эдуард
Мельник Александр
Морозов Юрий
Нежевец Алексей
Письменков Алесь
Подлесная Ольга
Полеес Елизавета
Поликанина Валентина
Пушкин Александр
Рубцов Николай
Скоренко Тим
Солобай Андрей
Солобай Сергей
Сологуб Фёдор
Ступинский Владимир
Чуприна Оксана
Шнюкова Анна
Ягодинцева Нина
Янищиц Евгения

 

На этой странице
Буравкин Геннадий
Жанчынам
Зiмняя песня
Суседка

Жукович Василий
Балада

Письменков Алесь
Балада пра крайнюю хату
Груган
Дума Вiтаўта
Стараверы

Янищиц Евгения
Не памiрайце!
Ой, як цiха пяецца
Плывi, рака!
Прыедзь у край мой цiхi

 

БУРАВКИН Геннадий Николаевич (род.1936), белорусский поэт-классик. После окончания БГУ работал журналистом, главным редактором журнала «Маладосць», председателем Государственного комитета БССР по телевидению и радиовещанию, постоянным представителем РБ в ООН. Г.Буравкин — автор сборников поэзии и прозы, книг для детей, сценариев документальных и художественных фильмов. Переводит на белорусский язык произведения русских, украинских, болгарских и других поэтов. Лауреат Государственной премии Беларуси имени Янки Купалы и Премии ЛКСМБ. Награжден орденами и медалями.
Зiмняя песня
Каля твайго паркана снег мяце,
Парыпвае азяблая ігрушына.
А я шукаю след твой зацярушаны,
Блукаю ў несканчонай маяце.

Завея рве свае пухавікі,
Па твары б’е халоднай белай лапай.
Мне хоць бы лёгкі ўзмах тваёй рукі,
Хоць бы прамень з тваёй настольная лямпы.

Мароз тваё акно замураваў.
Памёж табой і мною — шкло настылае.
Ты каля печы грэеш рукі, мілая,
А я б дыханнем іх адаграваў.
Жанчынам
Жанчын прыгожых трэба берагчы
Ад пошласці, каварства і знявагі,
І ад мяшчанская зайздрасці і звягі,
І ад залішняй ветласці і ўвагі,
І ад рукі нахабнай на плячы.

Яны прыйшлі на грэшную зямлю,
Як сны і летуценні залатыя,
Жаданыя і трошачкі святыя,
Назнанага суладдзя панятыя, — 
Святлом напоўніць вечнае «люблю».

Не дайце іх зняславіць і запляміць,
Не рвіцеся ўыняць над імі суд.
Хай горда па зымлі яны нясуць
Весны юначай радасную памяць,
Зачаравання невыказны цуд...

Суседка
Калі раніцай вёдрамі ляскала
І да рэчкі спяшала босая, — 
Я цябе цалаваў краскамі,
Я цябе цалаваў росамі.

Калі ў поўдзень ішла палеткамі,
Маладога спакою поўная, — 
Я цябе цалаваў кветкамі,
Я цябе цалаваў промнямі.

Калі ўвечар да весніц выйшла
І стаяла пад вішнямі колкімі, — 
Я цябе цалаваў цішаю,
Я цябе цалаваў зоркамі.

Што, як ноччу ў акно пагрукаю,
Недасяжная і спакусная?..
Я цябе цалаваў думкамі,
А хачу цалаваць вуснамі.

ЖУКОВИЧ Василий Алексеевич (род.1940), белорусский поэт. Родился в Брестской области, окончил Брестский педагогический институт. С 1962 года работал литсотрудником, редактором газеты «Знамя юности», редактором издательства «Мастацкая лiтаратура», заместителем редактора издательства «Юнацтва». Член СП СССР с 1977 года. Издал около 10 сборников стихотворений и несколько книг прозы. Переводил на белорусский язык многих зарубежных писателей.
Балада
У далёкi край сынка
мацi правяла,
на паўстанку галубка
моцна абняла.
    — Не тужы, сынок, пiшы
    як мага часцей
    i здаровенькi дамоў
    прыязджай хугчэй.

Час iдзе, i пiша сын
За лiстом лiсток.
Мацi к сэрцу тулiць iх:
«Дзякуй, мой сынок!»
    Служба цяжкая, аднак,
    выпала яму.
    Праўду скажа ўсю юнак
    Богу аднаму...

«Дзе ты, галубок?
На крылах тугi
прыляцi дамоў,
любы, дарагi.
    Як не зможаш сам —
    промнiчак прышлi
    да свайго сяла,
    да сваей зямлi».

Час ляцiць, а сын не йдзе,
не прыйшоў сынок.
Адкажыце, птушкi, дзе
мамiн галубок.
    На дарогу мацi йшла,
    несла ў свет журбу.
    Абярнулася яна
    ў нiцую вярбу.

ПИСЬМЕНКОВ Александр (Алесь) Владимирович (1957-2006), белорусский поэт. Окончил филологический факультет БГУ. Работал редактором отдела литературы и искусства журнала «Полымя», секретарём СП Беларуси, главным редактором еженедельника «Литература и искусство». Выпустил книги поэзии: «Белый камень» (1983), «Чытаю зоры» (1988), «Заўзяты» (1993), «Планiда» (1994), «Ласуны-веселуны» (1996), «Вершы» (1997), «Бусел над студняй» (1998). Известен читателю как автор эссе и переводов. Cтихи Алеся Письменкова композиторы В. Домарецкий, В. Будник, Ю. Багаткевич, А. Чыркун, В. Прохоров положили на музыку.
Балада пра крайнюю хату
І дзверы — насцеж,
І сэрца — насцеж.
З бядой — да Насці,
З мальбой — да Насці.
Усіх прывеціць,
Усім парае.
Адна на свеце
Жыве старая.
Адна старая
У хаце з краю.

А дзверы — насцеж,
І сэрца — насцеж.
З мальбой — да Насці,
З бядой — да Насці.
Сустрэне ласкай,
Бяду астудзіць,
Не лезе ў суддзі:
— Усе мы людзі,
Усім нам цяжка… 
Чаму нам цяжка?...

І дзверы — насцеж,
І сэрца — насцеж.
З бядой — да Насці,
З мальбой — да Насці.
Усіх прывеціць,
Усім парае.
Адна на свеце
Жыве старая.
У хаце з краю.
У хаце з краю.
У хаце з краю.

Груган
Зноў вячэрняй парой
Конь іржэ пад гарой.

На таемны курган 
Сеў ссівелы груган.

Век які кургану?
Колькі год гругану?

Многа згадак жыве
У яго галаве.

«Пачакай, не кружы,
Праўду ўсю раскажы.

Ведаць хочацца мне,
Дрэмле хто ў кургане?..»

Каркнуў птах у адказ — 
Вось і ўвесь яго сказ.

Дума Вiтаўта
Чорны крыж  
          на белым полі…
Край распяты 
          на крыжы?
«Смерть ці воля, 
          смерть ці воля» —  
Грозна звоняць палашы.

Вось і дождж прайшоў спагадны
Над крывавай малацьбой.
І ажыў
          падляшскі латнік,
І паўстаў
          мстіслаўскі вой.

РЭФРЭН:
     На харугву йдзе харугва,
     І на раць кладзецца раць.
     «Пастаім жа, брацці-другі! 
     Яшчэ рана паміраць».
     І нястрымная Пагоня,
     Што ўразаецца ў крыжы…
     Не затопча нашы гоні
     Бот чужы!

Чорны крыж
          на белым полі…
Не распяць нас
          на крыжы!
Смерць ці воля, 
          смерць ці воля — 
Вырашаюць палашы.

Вырашае меч булатны
І татарская страла.
Вырашае просты ратнік — 
Сейбіт з ціхага сяла.

РЭФРЭН:

Стараверы
Сняцца сонечныя тоні,
Сніцца возера блакіт.
На памосце цётка Броня
Корміць лебедзяў з рукі.

Да яе плыве з даверам
Лебядзіная сям’я.
Цётка Броня з старавераў,
Старавер у многім я.

Старавер, бо людзям веру,
Веру, злосць — часовы госць.
Веру ў светлыя намеры,
У дабро і прыгажосць.

І таму, што мы па веры
З цёткай Броняй сваякі,
Зараз лебедзь самы белы
Да маёй плыве рукі.

ЯНИЩИЦ Евгения (1948-1988), белорусская поэтесса. В 1971 г. окончила филологический факультет БГУ. Работала в библиотеке, литконсультантом «Сельской газеты», в редакции журнала «Маладосць». Стихи впервые опубликованы в 1964 году. Автор поэтических сборников «Снежныя грамніцы» (1970), «Дзень вечаровы» (1974), «Ясельда» (1978), «На беразе пляча» (1980), «Пара любові і жалю» (1983), «Каліна зімы» (1987), «У шуме жытняга святла» (1988). Покончила жизнь самоубийством, выбросившись из окна собственной квартиры.
Не памiрайце!
Шчэ ні агонь, ні скруха не лякае,
Але чаму, схіліўшыся ніжэй,
Цырульнік вас трывожнымі рукамі
Бязбожна так і клопатна стрыжэ!

РЭФРЭН:
     Шчаслівае дарогі вам і пошты,
     Хай вас цяпло радзімы саграе.
     …Ад першай кулі гібнуць. Ад апошняй.
     Не па-мі-рай-це!.. хлопчыкі мае.

Маёй вясны далёкай адгалоскі…
І я ужо сачу праз ціхі боль,
Як ападаюць пышныя прычоскі —
Русявыя. І чорныя, што смоль.

РЭФРЭН:

Таму шапчу услед на голас звонкі,
На смех ваш безаглядна-малады:
Радзімыя, шчымлівыя жаўронкі,
Дай Бог сустрэць мне вас праз два гады.

РЭФРЭН:

Плывi, рака!
Маёй вясны адкрытая старонка,
Ў табе я чую спеў  сваёй сястры.
Хіба не тут цвялі вянкі з рамонкаў
І на Купалле ладзілі кастры…

РЭФРЭН:
     Калі на берагах тваіх высокіх
     Заранкай днее вока вугалька,
     Я чую твой неўтаймаваны рокат.
     Плыві, плыві, празрыстая рака!

Хіба не ты люляла на далонях
Лілеяў сны і думы мужыка,
Тапіла гнеў, паіла быстрых коней,
Буслінага чакала важака?!

РЭФРЭН:

Я чую твой неўтаймаваны рокат,
Калі ты воды плыткія нясеш.
Плывеш, рака, змялелая ў высокіх
У берагах. І жалю дадаеш.

РЭФРЭН:

Ой, як цiха пяецца
Свет адкрыты і босы
На радзіме маёй.
Жаўруковыя росы
І трава — зверабой.

РЭФРЭН:
     Ой, як ціха пяецца
     Пра лясок-невысок,
     Пра Марусіна сэрца
     І яе паясок.

Тут не хваляцца шчасцем:
Як жывецца — жывуць.
Ды любыя напасці
Лекам песні звядуць.

РЭФРЭН:

Паясочкам — сцяжына,
Перавяслам жытло,
І Любоў, і Айчына.
Так, як з роду было.

РЭФРЭН:

Прыедзь у край мой ціхі
Хапае на Палессі
І сонца, і вады.
І што ні двор — то песня,
Што вёска — то сады.

РЭФРЭН:
     Прыедзь у край мой ціхі,
     Тут продкаў галасы,
     Тут белыя бусліхі
     І мудрыя лясы.

Па травах светла-шызых
Мы пройдзем ля ракі,
Дзе, мыючы бялізну,
Вядуць сваё жанкі.

РЭФРЭН:

І будзе песня спета
Пра шчасце і бяду,
І будзе падаць лета
Ў гуллівую ваду.

РЭФРЭН: